©CHdBv.a juni 2011 Nieuwe foto's Goeree Overflakkee
3 nieuwe pagina's foto's Zwitserland
BEPPIE'S BLOG'S:
Patatbril
Ik tob al jaren met mijn ogen en daarom groeit mijn brillenvoorraad. Dat komt ook een beetje door de keuze van mijn brillenleverancier.
Die geeft nogal eens een gratis bril weg, of een extra goedkoop exemplaar, bij aanschaf van een nieuwe. Om problemen te voorkomen heeft elke bril een andere kleur,
zodat iemand die een bril voor me moet meenemen of opzoeken, op de kleur kan afgaan.
Ik heb momenteel 3 leesbrillen:
1 bril overgehouden aan het werk dat ik vroeger deed, geschikt voor werken op 25 cm afstand. Die is nu prima geschikt om te puzzelen, of naaiwerk te doen.
1 echte leesbril, en nog een oude, wat zwakkere bril die ik gebruik voor de computer, ook makkelijk bij het koken.
1 zonnebril op sterkte.
Natuurlijk heb ik ook een bril om in de verte te kunnen kijken, en NEE dat kan niet gecombineerd worden in 1 glas, het verschil +/- is te groot.
Dan zou er een naad in het glas komen en een bolletje erop, dat doe ik echt niet de eerste 100 jaar.
Ongeveer zo'n zelfde aantal ligt brillen ligt er in een laatje voor noodgevallen.
dus kort samengevat gebruik ik bijna dagelijks:
1 puzzel-priegelbril
1 leesbril
1 computerbril
1 verte bril
1 zonnebril
Pas pakte ik gedachteloos (ik las de krant intussen) een kroket ipv. een kaassoufle (ik ben vegetarier)
Roept Hans: Heb je nog geen patatbril??!! Dat zal dan eens tijd worden.
Kijk voorzichtig, denk aan mij: Beppie
Kerstgedachten....
Ieder huisje heeft zijn kruisje
Als ik als kind ziek was, onnodig mopperde of tevergeefs om nieuw speelgoed zeurde, (wat ik volgens mij zelden, en volgens mijn broers en zussen heel vaak kreeg,) vertelde mijn ouders me soms een leerzaam en vooral opvoedend verhaal. Allerlei wijze spreekwoorden en fabels, zoals over de krekel en de mier, de haas en de slak, de domme ezel die niet kon kiezen en daarom altijd honger leed, kwamen voorbij. Meestal begreep ik de boodschap en stopte met zeuren. Onderstaand verhaal is me altijd bijgebleven.
…Lang geleden woonden er in een dorpje allerlei mensen. De meesten waren arm en een paar mensen waren rijk. Die woonden in prachtige huizen aan de rand van het dorp. Ze reden in dure auto’s en kwamen met een bontjas aan in de kerk. Ze werkten nooit op het land. Op zaterdagavond kregen ze bezoek. Als de dorpsbewoners langs de villa’s wandelden, hoorden ze muziek, gelach en getinkel van glazen. Rijke stinkerds mompelden ze dan, die weten niet wat armoede of pijn is. Zij hebben alles in overvloed, het zit hen nooit tegen. Ons varken is dood, daarom hebben we geen vlees deze winter. Onze dochter is ziek, maar de dokter kunnen we niet betalen. Werk is er niet, we zullen wel altijd arm blijven.
De dominee en de pastoor hoorden het gemopper en waarschuwden steeds: ‘Ook mensen met een mooi huis hebben tegenslag en verdriet.’ Het hielp niet en de onvrede bleef groeien. Daarom werd in de kerken aan de mensen gevraagd om hun ‘kruis’ eens buiten te zetten. Dan kon iedereen zien welk gezin het meeste tegenslag had. De mensen gingen naar huis met de gedachte dat hun kruis wel het grootste zou zijn. Iedereen zou met stomheid geslagen zijn over hun leed. Er werd heel wat afgesjouwd.
Toen het hele dorp gecontroleerd was en enkele bewoners zich al behoorlijk schaamden over hun gejammer, liepen ze naar de villawijk. Ook daar stonden kruizen buiten. Sommigen waren nog groter dan die van de dorpsbewoners. Het werd stiller en stiller. Totdat ze langs een prachtige villa liepen. Daar stond geen kruis buiten en het gezeur begon opnieuw. Zie je wel, riepen ze boos. Hier staat niet eens een kruis, hier is alleen voorspoed te vinden. Ze bonsden woedend op de ramen. Na een poosje ging de grote voordeur open en er stapte een oude man naar buiten. Hij vroeg vriendelijk of de mensen binnen wilden komen, dan konden ze zijn kruis ook bekijken. Hij had van alles geprobeerd die middag, maar het kon helaas niet door de deur. De dorpsbewoners keken naar het reusachtige kruis in de hal en gingen beschaamd naar huis.
Of dit verhaaltje ook een fabel is, weet ik niet, maar ik denk er nog wel eens aan, als het gras aan de overkant toch groener lijkt.
Voor alle lezers een goed en vooral gezond 2012 Beppie
Mobieltjesvirus
Het moet er toch een keer van komen, het bespreekbaar maken van het mobieltjesvirus in ons gezin. Bijna 14 jaar geleden is het ontstaan en het heeft harder om zich heen geslagen dan welke griep ook. Mijn kinderen, vatbaar voor alles wat nieuw is, renden in 1997 naar de dichtstbijzijnde winkel, ze wilden ook een mobieltje. Ze konden kiezen uit vijf modellen en even zoveel abonnementen of: maar welke gek doet dat nou, een telefoonkaart. Met zo’n kaart, hoorde ik ’s avonds, kon je niet eens uit het buitenland bellen, dan moest je weer een kaart bijkopen. Niet dat zij nou ineens naar het buitenland zouden gaan, maar je wist maar nooit. De foldertjes en prijslijsten schoven avonden lang op tafel heen en weer, de technische benamingen, bereik, simkaarten, eventueel nummerbehoud en meer van dat soort onzin ook. Ze maakten na veel wikken en wegen een keus. Het werd de ‘Diga’. Wie kent ‘m niet?
Elke dag als ze van hun werk kwamen deelden ze me ongevraagd mee waar er nieuwe GSM masten gebouwd werden voor hun speelgoed. Er was in het begin namelijk nog lang geen landelijke dekking. Iedereen die er nog géén had, werd meewarig bekeken, de stumpers. Ze smeerden mij er ook een aan, omdat we jaarlijks naar Zwitserland op vakantie gingen. Ze prezen met schijnheilige tronies, hun moderne, mobiele moeder. Ik kreeg les. Allerlei alarmnummers werden vóórgeprogrammeerd. Daarna kon ik gerust in een ravijn springen, hulp was vanaf nu, altijd dichtbij. Helaas ontdekten we enkele weken later al dat we niet veel aan de Diga zouden hebben op de bodem van een ravijn. Zodra we achter een flinke berg verdwenen was er geen ontvangst. Maar… ik hoefde niet elke avond naar de telefooncel, of de dure telefoon op de hotelkamer te gebruiken. Een maand later zag ik op mijn eerste rekening dat die hoteltelefoons echt zo duur nog niet zijn!
Mijn zoons belden enthousiast en vaak die eerste maanden, ooit ving ik een ‘gesprek’ op: “Ik sta nu aan het begin van de straat”. Mooi toch? Wie zou er zulk nieuws willen missen? Ook hún afrekening sloeg hen met stomheid. Ze hadden alleen gebeld als het nodig was. Ja, ja. Na drie maanden wisten ze dat hun keuze de stomste was die ooit gemaakt kon worden. Dat hielden ze nog een week geheim, om mij niet al te ongerust te maken. Toen moesten ze wel kleur bekennen, al hun vrienden hadden een kleiner, beter, en mooier toestel met véél meer bereik. Hun toetsen waren te groot, en het scherm te klein. Ze vergeleken een nummer intoetsen met het bespelen van een gammele piano. Alleen, het Diga-abonnement liep nog een aantal maanden. Geen nood, als ze wat bijbetaalden, het oude met toestel wat winst verkochten, was het veel voordeliger om een nieuwe te nemen. Op naar de winkel dus.( Al klopte er geen bal van hun rekensommetje.) Ik ben de tel allang kwijt. Een paar keer per jaar bewonder ik gelaten hun nieuwste aanwinsten. Ze hebben toestelletjes gehad waarop je alleen met een vergrootglas de toetsen kon zien. Hoe kleiner, hoe beter was een tijdlang mode.
Hun laatste aankoop is behoorlijk groter dan die allereerste, Diga. Ze houden hun vrienden in de gaten, lezen de krant erop, of kijken een film. Ze hebben een routeplanner, tientallen aps, sociale netwerken en muziekherkenning. Natuurlijk ook een 8 megapixelfototoestel en een opslagruimte die minstens duizend keer groter is, dan die van de eerste personal computers. Als je een beetje handig bent, kan je er vast ook mee bellen. Onlangs bekeken ze een telefoonrekening van mij. (Ik bel of sms soms drie maanden niet) Vol afgrijzen keken ze me even later aan en riepen: ‘Betaal jij twintig cent voor 1 sms’je? Dan wordt je wél getild hoor!’
Ik zweeg, zoals het een goede moeder betaamt.
Bel voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Vuilnisman of bergbeklimmer, een wereld van verschil!
Om de twee, drie jaar lezen en zien we wekenlang nieuws over bergbeklimmers, die de K2 of de Mount Everest van zichzelf moeten beklimmen. Van te voren weten ze dat er 1 op de 4 deze tocht niet gaat afmaken of zelfs met de dood zal moet bekopen. Tóch gaan ze, want zonder die spanning is hun leven blijkbaar niet compleet. In die periode gaat elk journaal over deze zogenaamde ‘helden’ en staan de kranten dagelijks vol met het heugelijke nieuws dat een gedeelte van de klimmers nog steeds leeft en er slechts drie met een paar tenen of voeten minder, aan de afdaling zijn begonnen.
Hoewel ik hoop dat elke klimmer de top bereikt en ook weer levend terugkomt, kan ik een schamper lachje niet helemaal onderdrukken.
In de ‘gewone’ wereld zijn er ellenlange wachtlijsten voor dringend noodzakelijke operaties. Die wachtlijsten kosten soms mensenlevens. Of zorgen voor maandenlang onnodig pijnlijden. Op de hoogste toppen van de wereld staan complete medische teams klaar om de klimmers met bevriezingsverschijnselen, hoogteziekte, of zuurstofproblemen a la minuut te kunnen helpen. Er staan tijdens de hele klim diverse helikopters klaar om hen naar het basiskamp terug te kunnen brengen, of naar een ziekenhuis. Dat, omdat een paar mensen graag een onuitwisbare indruk op zichzelf en hun medemens wil maken.
Laten we daarom eens ophouden om dit soort waaghalzen als helden te zien.
Het zijn goed getrainde sportmensen die met de onmisbare hulp van de daar wonende Sherpa’s hun eigen grenzen willen verleggen, meer niet! De wereld zal geen steek veranderen door die tochten, laat staan verbeteren.
Ik lees nooit eens iets over een doodgewone vuilnisman, die ook tijdens een hittegolf honderden overvolle, kleverige vuilnisbakken per dag leegmaakt in een stinkende, gloeiendhete auto. Geen enkele krantenkop meldt ’s morgens dat deze man nog leeft en weer zonder kleerscheuren thuisgekomen is. Die vuilnisman wordt niet gesponsord. Hij heeft geen dorp vol Sherpa's nodig om hem naar zijn werk te slepen. En ook geen leger aan helikopters en artsen om hem weer half- of heelhuids terug te halen.
Zo'n vuilnisman werkt gewoon hard. Elke dag. Hij is voor ons van veel meer belang, dan mensen die een nog redelijk schone berg bevuilen met honderden zuurstofflessen, afgedankte tenten, zakken ontlasting en urine, kilometers touw en kapotte bergschoenen. Toch is het net of zo’n bergbeklimmer een held is en een vuilnisman niet.
Laat staan dat een hardwerkende, maar saaie vuilnisman wekenlang dagelijks het nieuws beheerst. Zwaai dus morgen maar eens naar de vuilnisman, of vraag vriendelijk hoe het met hem gaat, hij verdient het!
Klim voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Bekende Nederlanders
Ondanks de vele tv zenders lijkt er steeds minder de moeite waard om te bekijken. Zelfs programmamakers klagen over te lage kijkcijfers. Af en toe kijk ik graag naar Linda met ‘Ik hou van Holland.’ Maar ook daar erger ik me behoorlijk aan, net als in bijna elk ander programma, zijn haar gasten uitsluitend bekende Nederlanders. Het enige leuke daaraan is dat ik, en heel ‘onbekend’ Nederland kan zien en horen hoe ongelooflijk stom de meeste ‘bekende’ Nederlanders zijn. Van de 80-jarige oorlog hebben ze nog nooit gehoord en zelfs het woord ‘beroemd’ spellen ze verkeerd.
De trend van de laatste jaren is: Laat bekende zangers presenteren, laat bekende voetballers schaatsen, laat bekende dansers zingen en maak van presentatoren tapdansende juryleden of laat ze huizen verkopen. En voor iedere bekende Nederlander die dan nog steeds te weinig op tv komt (minder dan twee keer per dag) zijn er quizzen. Die quiz wordt natuurlijk gepresenteerd door iemand die al bekend is van tv, de gasten zijn die andere 35 bekende Nederlanders. Zodat we, of we willen of niet, elke avond, al vijf jaar lang tegen dezelfde 36 koppen aankijken.
Een paar programma’s waarin (toevallig) totaal onbekende Nederlanders in meedoen worden wel goed bekeken.
So you think you can Dance, Holland’s got talent en The voice bijvoorbeeld.
Daar doen mensen in mee, waar je jezelf mee kan of wil vergelijken. Gewone mensen met soms een groot talent, maar met nog iets bijzonders: Ze zijn (nog) niet beroemd! Wat een verademing. Totdat ze winnen met hun prachtige liedje of kunstje, dan is het feestje helaas weer over!
Want volgend jaar dansen ze al jodelend op een voetbalveld met hockey schaatsen aan, terwijl ze een doe-het-zelfprogramma presenteren. Zucht.
Kijk voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Psychische hulp gevraagd
En ja hoor, hij is er. De kliniek voor dieren met een gedragsstoornis. Baasjes die zich zorgen maken over het gedrag van hun lievelingetjes kunnen de gestoorde twee- en viervoeters een tijdje laten opnemen. Een deskundig team observeert de dieren een poosje en kijk wat er mis is. Zonodig schrijven ze een verwijskaart voor de dieren-gedragstherapeut.
t Ja... er sterven wekelijks ergens duizenden mensen van de honger.
Er zitten miljoenen mensen in een vluchtelingenkamp, da’s erg natuurlijk, maar die mensen zie je niet.
Die gestoorde hond die je bankstel opgevreten heeft (en niet eens van de honger) en die vogel die de hele dag met zijn kop zit te schudden, wel.
We kijken niet raar meer op van een wachtkamer vol met dieren en hun baasjes, die met elkaar bespreken dat hun teckel een trauma heeft opgelopen bij de bevalling. Nou, zegt de man er naast: Mijn kat trok wit om de neus weg, toen ik mijn kunstgebit uitdeed. Het beestje eet intussen geen hap meer. De derde patiënt, een papagaai weigert om te praten omdat hij enigst kind gebleven is, en er is ook een cavia met stress. Haar hok is pas gerenoveerd en ze kan niet tegen rommel.
Het is ongelooflijk maar echt waar, helaas. Als ik het voor het zeggen had gingen niet de dieren, maar de bazen zonder pardon een strengbewaakte inrichting in. En….. er voorlopig niet meer uit!
Observeer voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Geachte heer Spaan,
Vanavond las ik een column van u: Vrouwen denken aan seks, of niet. Helaas, deze kon ik niet waarderen. Toch heb ik best wel gevoel voor humor, daarom zal ik proberen uit te leggen waarom niet: Uw columns gaan vaak over uw toch wel jaloersmakende leven in Frankrijk, of over de vele beroemheden waarmee u bevriend lijkt te zijn. Misschien geeft dat op d'n duur een wat vertekend beeld over de wat gewonere bewoners van uw geboorteland. Om die te omschrijven grijpt u naar flauwe cliche's, die werkelijk elke columnist al jaren geleden een keer gebruikte. Broekrokken, seksloze vrouwen van middelbare leeftijd, fietsen, spataders en Pearle brillen. Echte Nederlanders dus. Ze lopen u een beetje in de weg, en verknallen uw uitzicht in de natuur. Daarom mijdt u plekken waar u dit soort ‘toestanden’ (ons dus) zou kunnen tegenkomen. U bent uw eigen welstandscommissie geworden, uit zelfbescherming. Vooral de uniformiteit van ons, ergert u. Toevallig weet ik dat u in Frankrijk, net als nog zo'n 180.000 Nederlanders, een tweede huis hebt gekocht. Uit elk interview met zo’n halve Fransoos blijkt dat de uniformiteit in Frankrijk zijn echte hoogtepunt beleeft. Lees maar eens mee hoe ik erover denk : Mannen denken aan seks, of niet.
Vooral beroemde of rijkere Nederlanders houden in Frankrijk plotseling van het saaie dorpsleven en uit elkaar vallende krotten. In dorpjes waar ze híer nog niet dood gevonden zouden willen worden kopen ze zo'n bouwval en informeren direct de Nederlandse pers over hun (mis) koop. De plaatselijke aannemer heeft minstens vijf jaar nodig om de ingestorte stal, meer is het vaak niet, bewoonbaar te maken. ‘s Morgen vroeg lopen deze 'nieuwe fransen' in rijen van vier naar de boulangerie om een vers stokbrood en op de terugweg kopen ze allemaal een krantje! Ze ontbijten natuurlijk op hun terras. Ze drinken allemaal graag een ‘goed glas wijn’ en zijn allemaal dol op de Franse keuken. Ze ontvangen er ook allemaal veel ‘goede’ vrienden. Ze verdringen zich allemaal in het dorp om ’s middags met wat sjofele tachtigers, Jeu de Boules te kunnen spelen. Het soort bejaarden dat ze in Nederland liefst ontlopen. De francofielen herken je aan hun oerlelijke, ruit- of streepbroeken. Anders hoor je het wel aan hun steeds luider wordend geschreeuw en gelach om hun slechte ‘Frans’ te verbloemen. Dat deze kuddedieren niet vaak aan seks denken, is vrijwel zeker.
Aan de andere kant zien we daar de plaatselijke Bon vivant van middelbare leeftijd. Het barst ervan in Frankrijk, in alle lagen van de bevolking. Nonchalant maar goed in het pak, klein, mager en met iets te lang haar. Een grijns van oor tot oor, een slecht gebit en een dure sportwagen. Twee huwelijken en een paar relaties achter de rug wegens veelvuldige ontrouw. Hij zit met over elkaar geslagen benen op een terras. Koffie en een krantje in zijn handen om te kunnen gluren naar veel te jonge meisjes. Ook dit soort mannen maken een statement. Ze denken de hele dag aan seks.
Dus heer Spaan: Uniformiteit kun je niet ontlopen. Wij helaas ook niet, beseft u dat terwijl u die stukjes in elkaar flanst? Wat mij persoonlijk het meest stoort zijn die francofielen die ons 'uniform', in elk interview meedelen dat ze 's morgens eerst om een vers stokbroodje en een krantje gaan......
Schrijf (voortaan) voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Trage hersenactiviteit!
Uit onderzoek is gebleken dat de hersenen van frequente mobiele bellers meer trage activiteit laten zien. "Ernstig vertraagde hersenactiviteit wordt ook wel gevonden bij onder meer de ziekte van Alzheimer", aldus hoofdonderzoeker Martijn Arns.
"Deze mate van vertraging kan echter nog als 'normaal' worden gezien." Arns vermoedt dat de effecten wellicht ernstiger worden naarmate mensen langer een mobiele telefoon gebruiken. (bron:Nu.nl)
Mede daardoor hebben ouders van tegenwoordig het niet gemakkelijk. Buiten de gevaren van drank, drugs, en te hard rijden, zitten ze ook nog met bovenstaand probleem in hun maag. Tenminste de ouders van kinderen die veel mobiel bellen. Ik ben zo'n ouder. Toen de mobiele telefoon uitgevonden werd en de eerste mast nog geplaatst moest worden belden die van mij al. En ze bellen niet zo weinig ook!
Lang heb ik gehoopt dat als wij wat suffer zouden worden, onze kinderen ons zouden helpen en er door zouden slepen. Dat ze in in ieder geval toch op een zondag af en toe een keertje op bezoek zouden komen in het verzorgingstehuis. Nou die kans is dus zoetjesaan helemaal verkeken. Als wij nog een poosje blijven leven en het bovenstaande waar is, zitten we in een dalletje. Wij; nog glashelder door het roken, (tenminste, tot vorige week was roken hét middel tegen Alzheimer. ) En mijn kinderen intussen bijna hersendood door het bellen, snif!!
Maar... terwijl ik me hier nog druk over zit te maken heeft de wetenschap alweer ontdekt dat rokers snéller Alzheimer krijgen. Wel potjandriedosie. Heb ik helemaal voor niks 45 jaar gerookt, en zó goedkoop is dat nu ook weer niet. Toch eens vragen of ik niet voor schadevergoeding in aanmerking kom. Want straks moeten wij nog wél op bezoek bij onze kinderen!!
Die roken of blowen niet, de sufferds, die bellen! en dát is pas ongezond!! We zullen nu maar rustig afwachten wat de 'wetenschappers' volgende week weer uitvinden. Misschien wel dat rokende, drugsgebruikende en alcohol drinkende bellers minstens 200 worden!
Je weet maar nooit.
Rook, bel, drink en spuit, tót die tijd voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Hallo Donnertje,
Wat doet u toch weer allemaal voor rare dingen? Elke maand verzint u weer iets nieuws waardoor gewone mensen minder inkomen gaan krijgen. We zijn al nerveus als de krant op de mat valt tegenwoordig. Wat zou hij nu weer bedacht hebben? Dat langer doorwerken, kan ik nog een beetje begrijpen. Maar de A.O.W. korten van de jongere partner valt me zwaar op de maag. We trekken net een paar maanden, na 48 jaar samen werken! Voor de multi nationals doet u precies het omgekeerde. Toen U die regeling aanbood, (Deeltijd WW) zei ik nog tegen mijn Jantje: Wat een sufferd, nu worden we kaalgeplukt. Want ik en mijn Jantje weten dat grotere bedrijven (meestal) niet deugen. U toch ook, mag ik hopen? En nu is het waar gebleken, sommige bedrijven trokken WW voor hun mensen, maar ze lieten die mensen gewoon doorwerken. Bingo!!
Ik zal u eens wat vertellen:
Bij elke crisis (zo om de 6-10 jaar) gooien die bedrijven hun vaste, en dus duurdere mensen eruit, omdat het zogenaamd slecht gaat. Ze nemen er gewoon een week later uitzendkrachten voor terug. Uitzendkrachten kun je wegdoen als je wilt, ze krijgen geen bonussen of winstuitkeringen. Ze gaan niet elk jaar wat meer verdienen. Lekker goedkoop dus. Zo worden die bedrijven en vooral de bazen nog rijker. En U trapte er in! Stom hoor, want u hebt veel langer op school gezeten dan wij. U zou het dus al veel eerder door moeten hebben! Grotere bedrijven doen alleen ergens aan mee, als ze er beter van worden, geloof me nu 's een keer! Sombere berichten, ontslagen, en het jaar erop een winst waarmee je de hele derde wereld een jaar lang kan volproppen met eten.
Een voorbeeld? OK: Unilever maakte twee jaar geleden zijn wasmiddelen geconcentreerder, door er wat WATER uit te halen. De flesjes werden kleiner, er waren veel minder vrachtwagens nodig om het te vervoeren en minder verpakkingen. (Het gaat om miljoenen flesjes per week he?)
Dus dat spaarde veel geld uit voor Unielever. We zagen lieve kinderen op tv bladeren in een boek vol bijtjes, bomen, bloemen en vlinders. Af en toe reed er een piepklein vrachtwagentje voorbij. Van Unielever. De natuur werd gezonder door het zuiniger gebruikt van wasmiddelen. Toen werd het flesje natuurlijk goedkoper voor de gewone klant, die dus jarenlang een flink bedrag neertelde voor een deel WATER? Nee hoor, niks prijs omlaag. Unilever is toch niet gek?
Hun winst verdubbelde het jaar erop bijna, en alle topmensen kregen nog meer miljoenen en een extra bonus.
Zo zijn er wel meer voorbeelden, die ga ik hier niet allemaal opnoemen, want U leest toch ook de krant? Nou dan! Stop eindelijk eens met uw vreemde plannetjes om van arbeiders en ouderen nog meer af te nemen dan er tot nu toe al gedaan werd.Want die mensen hebben allemaal bij zo'n bedrijf gewerkt, die weten er alles van. Niemand is van dat werk rijk geworden. Praat maar eens met die mensen, of... Ga eens een half jaartje meedraaien in de ploegendienst. Met een gammel busje naar uw werk en eten uit een trommeltje. Dan merkt u het wel als u om loonsverhoging vraagt omdat uw huur zo hoog is, de kinderen zoveel kosten en uw vrouw ziek is.
Maar dat zal allemaal vast niet gebeuren, u maakt die gekke plannetjes vanuit een kantoor zo groot als een flinke woonkamer, met antieke, kersenhouten meubels, een pers op de vloer en een oude meester aan de wand. Iemand brengt uw koffie, iemand tikt uw ideeen uit, en iemand knoopt 's avonds een bandje om uw broekspijpen, want u fietst.
Steel voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Arie Boomsma
Toen ik Arie voor de eerste keer eens goed bekeek, was ik echt onder de indruk. De tweede en de derde keer trouwens ook. Op een keer had hij heel weinig aan en zelfs tóen zag hij er erg goed uit. Iets wat je van de meeste mannen niet kan zeggen, want met kleren gaat het meest nog wel, maar zonder? Toch heeft ook Arie zijn gebreken, alleen dat zie je niet direct. Zijn afwijkingen zitten vanbinnen. Hij wil opvallen, hoe dan ook. Eerst probeerde hij alles te doen wat zijn vader NIET leuk vond, hij liet o.a. zijn lijf omtoveren in een Noorse trui. Omdat niemand dat wist, trok hij in goed beken programma’s op tv regelmatig zijn strakke truitjes uit. Als klap op de vuurpijl werd hij presentator bij de EO.
Daar wil hij én een echte superleuke christen zijn, én het hipste jongetje van de klas blijven. Geen programma ging hem dan ook te ver. Liefst presenteerde hij programma’s waardoor de echte en oprecht gelovige EO-leden wegliepen. Daardoor was hij verzekerd van om de dag een bericht in de krant en een wekelijkse uitnodiging voor ‘De wereld draait door.’
40 dagen zonder seks bijvoorbeeld. Toen daar niemand meer op reageerde, moest er meer olie op het vuur. Hij ging uitbundig bloot bij Linda, in een Homoblad. Voor alle homo’s die dit lezen: ik heb niets tegen homo’s (behalve als ze erg bloot meedoen aan de Gay-parade.) Maar om op Arie terug te komen, dit was niet echt passend voor een net bekeerde, oprecht gelovige, zwaar op een vrouw verliefde EO presentator. De EO zette hem 3 maanden buiten spel. Hij stond net als wij allemaal vroeger wel eens: ‘in de hoek’ Een soort afkoelingsperiode. Arie was in die tijd op zijn best. Hij zat in elk praatprogramma, en dat zijn er nogal wat, de EO en zichzelf te verdedigen. Hij genoot zichtbaar van de overdreven aandacht. Hij schafte nóg strakkere truitjes aan en de V-halsjes werden dieper en dieper.
Arie mocht vervroegd terugkeren omdat hij de EO zo goed promootte en vierde dat met een alweer schokkend idee. Allerlei cabaretiers zouden een verhaaltje in elkaar flansen voor: ‘Loopt een man over het water.’ Die man is Jezus, dat zal wel duidelijk zijn. Niet echt een persoon voor een cabaretvoorstelling vind ik, maar daar hoeft u het niet mee eens te zijn. Een titel die trouwens verdacht veel lijkt op: ‘Zit een vrouw bij de dokter’ wat dan weer gaat over een vrouw met borstkanker en als ze dat thuis verteld, gaat haar man direct vreemd. (De schrijver werd er rijk van. Gelukkig maar, want dan is er toch nog íemand goed mee!) Arie zag het programma wel zitten en gokte op een EO zonder leden. Dat zou pas wereldnieuws zijn!
Afijn, op het laatste moment, kregen ze hem door en mócht het niet . Arie moest definitief verdwijnen. Dat leverde hem tot zijn grote genoegen alweer veel tv optredens op. Ik ontdekte door dit alles, dat onder een mooi buitenkantje toch wel behoorlijk wat rotte plekjes kunnen zitten. Daarom zap ik tegenwoordig weg als ik dat hippiehoofd met die nu niet meer bij hem passende ‘EO’ glimlach zie. Hij heeft intussen alweer een nieuw programma, maakte een DVD met oefeningen om ook zo’n lijf te krijgen. Zijn verkering ging uit en hij komt steeds vaker bloot op tv. De Noorse trui heeft nu ook lange mouwen, wat zullen zijn ouders trots op hem zijn. Zappen helpt niet meer, Arie is overal. HELP!!
Dood door onze welvaart?
Ik ben boos en bedroefd omdat al bijna 50 mensen onnodig doodgingen. Dood door de belachelijke weelde en overvloed die we in Europa hebben. Een overvloed waar we zelf ook om vragen. We willen sla in de winter, kool in het voorjaar en elke dag volop keus uit exotische producten. Ook de grote winsten van de mega-bedrijven spelen mee, maar ten koste van wat?
Ik kende deze mensen niet, maar toch dacht ik deze maand elke dag aan hen. Als ik bedacht wat we zouden eten, tijden het boodschappen doen en als ik het laatste nieuws las. Ze waren bijna allemaal op vakantie of aten om iets te vieren een keertje buiten de deur. Een paar hadden gewoon zin in een gezonde maaltijd thuis, en nu zijn ze dood. Misschien omdat ik een boerendochter ben en een beetje begrijp hoe het er in de natuur aan toe gaat, zie ik zo goed wat er mis gaat. Ook ben ik nog opgegroeid met de regel: Overdaad schaadt. En die regel is werkelijk overal op toe te passen. Nog steeds.
Lang geleden waren er heel veel boeren en die hadden wat koeien, varkens, een geit of schaap en er liepen een tiental kippen rond. Die legden voldoende eieren voor het gezin en voor de verkoop aan huis. Soms werd een dier ziek en ging dood. Jammer maar geen ramp. De boeren verbouwden voldoende graan, suikerbieten, maïs en aardappelen om Nederland te voeden. Soms hadden ze een heel goed jaar, soms een heel slecht jaar en van subsidies had niemand ooit gehoord. Tuinders zorgden voor groente en fruit. En van de overvloed in de zomer maakte men weckflessen vol voor de winter. Appels had je in het najaar, sla in het voorjaar en kool in de winter De keus was veel kleiner, maar je wist niet beter.
Nu hebben we mega stallen, mega kassen en mega landbouw. De producten gaan over de hele wereld, want dat is kassa. Ze bewerken nu honderden hectares land, de grond wordt voortdurend kunstmatig ontsmet, bemest en behandeld. Allemaal om steeds meer opbrengt te krijgen en om sneller een volgend product te kunnen zaaien. Tuinders telen nu dag en nacht zomer en wintergroenten. Met behulp van warmte en kunstmatige belichting, groeistoffen en gif! Goed voor de economie, heel slecht voor je lijf! Jaren geleden plukte ik eens appels die al 27 keer besproeid waren, al ver voor er ziekten in te vinden waren! We moesten handschoenen aan tijdens het plukken! (snoep verstandig, eet een appel, weet u nog?)
De slachtdieren krijgen groeihormonen om sneller op gewicht te zijn en voor er een dier ziek wordt, krijgen ze diverse keren preventief antibiotica. Want als in een stal van 10.000 kippen, koeien of geiten er eentje ziek wordt, gaan er misschien wel 10.000 tegelijk dood. Ze staan namelijk als haren op een hond naast elkaar. Taugé en kiemen van andere groenten gebruiken ze al eeuwen in China en India om te wokken. Die kweekte men daar toen op de natuurlijke manier en het was gezond.
Nu hebben ze warmtetrommels, waarin voortduren vocht en suiker over de kiemen gespoten wordt. Een manier van produceren die in een laboratorium bedacht is! Dan weet je toch al genoeg? Er gaan stoffen bij om ze goed op kleur te houden en vast ook groeimiddeltjes om elke drie dagen te kunnen oogsten. Het eindproduct maakt de opmaak van de borden in het restaurant of thuis wat luxer, al kan je het wel eten. En van zo'n totaal overbodig product ga je dus dood! Wanneer worden we wakker?
Eet voorzichtig, denk aan mij, Beppie
ING of Maurice de Hond?
Hebben jullie ook zo’n venstertje met ‘De vraag van vandaag” op de pagina van uw Internetbank? Jarenlang klikte ik bijna dagelijks mijn eerlijke mening aan. (Ja, ik kijk elke dag naar het saldo en de betalingen of inkomsten)
Een tijd geleden bedacht ik dat Maurice de Hond er waarschijnlijk achter zit. Die wordt betaald door de ING en hij verkoopt de antwoorden weer aan allerlei nieuwsrubrieken. Of de ING verkoopt de antwoorden zelf . In ieder geval is er weer iemand die rijk wordt over mijn toch al zo zwaar belaste rug, en dat pik ik niet langer. Maurice doet alleen maar rare dingen van dat geld.
Hij kocht al een veel te jonge vrouw (die ik hem niet misgun) en een baby, die ik een beter plekje had gegund. Want hoe bekend papa ook is, hij is de zestig al ruim gepasseerd. En dat is te oud! Twintig jaar te oud zelfs. Een kind wil geen vader van 80 als hij van de havo afkomt.
Ook de ING heeft al meer dan genoeg aan ons verdient en heeft al veel te veel extreme bonussen uitgekeerd. (Al slaan ze nu ’s een keertje over.) Het wordt tijd dat de bank aan óns een paar centen geven voor elke klik. Aan het eind van het jaar hebben we dan een leuk spaarpotje opgebouwd.
Zullen we een actiegroep oprichten? Zolang de bank niet op onze eisen ingaat, klikken we niet meer. Of we doen het zoals ik nu al een hele tijd doe, ik klik nu dagelijks, bewust een fout antwoord aan. Ha, ha!
Klik voorzichtig, denk aan mij, Beppie
Noord en Zuid Korea
SEOUL - Zuid-Koreaanse mariniers gebruiken foto's van de zoon en waarschijnlijke troonopvolger van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-Il als schietschijf bij schietoefeningen.
Dat heeft het Zuid-Koreaanse ministerie van defensie dinsdag gezegd. Bron: © ANP (Nu.nl)
Al jaren leven de 2 Koreaanse landen in oorlog en ik maak uit de diverse berichten op dat het meer Westers georiënteerde Zuid-Korea vrede wil met Noord-Korea. Hun familie die daar is achter gebleven mag de grens niet oversteken. Zij kunnen er niet op bezoek. Er wordt volgens de verhalen verschrikkelijke armoede geleden en de bevolking wordt onderdrukt. Het zuidelijke deel doet al jaren zijn uiterste best om deze situatie te veranderen, maar ja, Noord-Korea is de grote boosdoener, de uitdager, de oorlogszuchtige, daar valt niet mee te praten.
Toch bekruipt me vaak het gevoel dat de Zuidelijke bewoners en leiders van dit land niet veel beter zijn. Misschien zelfs erger dan de zo bekritiseerde Noordelingen. Het lijkt er niet echt op dat ze hun best doen om vrede en samenvoeging te bewerkstelligen. Als ze oefeningen met oorlogsschepen uitvoeren is dat op, of liever nog net over de grens van de Noordelijke wateren. Als er dan uit protest geschoten wordt door N-K zijn ze stomverbaasd. Het komt in alle Westerse kranten: Noord-Korea daagt het zuiden opnieuw uit! Ja, ja.
Nu weer stunt van Zuid-Korea, met die foto van de toekomstige Noord-Koreaanse troonopvolger die gebruikt wordt als schietschijf. Daar zullen ze vrienden mee maken. Defensie maakte het zelf bekend. Logisch, want als niemand er iets van weet, kan er niemand boos worden. En dan is deze lullige actie van geen enkele waarde. Het is dus opnieuw geen vredesgerichte actie, maar een duidelijke provocatie. De vrede lijkt daar nog ver weg.
Schiet voorzichtig, denk aan mij, Beppie
