Jannah in Piet

In een durp hier op het eiland, weunde Piet van Jan van Leun
Een harde waarker, gêên praeter, mar iedereen voend dat geweun.
Een goeie joon zeie de buren, niep je handen stevig dicht
as ter zó een voor je dochter’s, mooie oagen is gezwicht.

Janna van Merie van Wullum, was verliefd as nooit tevoren
Mar as ze hum weer voorbie liep, leek ze Piet niet te bekore
Altied was ie mar ant waark, vrouwen konnen ‘m nie bomme
Mar ze docht: ik krieg jou ventje, echt, mien tied zal nog wel komme
 
In toen op een kouwen aevend, stapte Piet van Jan van Leun
Om zun weekloon bij van Prooien, mar hie hoorde wat gekreun
Janna van Merie van Wullum, lag voor doad achter de heg
Uutgegleje over bessies, van de boamen lang de weg

Piet verspilde gêên seconde, in hie droeg heur drek naer stee
Janna voelde zich een veertie, in een zwaai nam hie heur mee
In de waarme boerekeuken, lei die ‘t meisie in een stoel
De boerin verzurgde Janna, Pieter kreeg een vrimd gevoel

’t bleike smoeltie, dikke traenen, ’t was een hêêle mooie meid
In toen ze hem lief bedankte, voelde Piet verlegenheid.
Mar ze mos nog wel naer huus toe, in den boer was op den hort
Piet zei; dan zal ikkie draege, draog je traenen an je schort

’t Hele ende wier gezwege, Janna wist zich haest geen raed
Piet zen kop was vurig road nu, mar ’t kwam nie van zun gepraet
Vlak voor’t durp wou ze wat ruste, Pieter voend ‘t een goed plan
In d’r bêên dee haest gêên zêêr meer, niks gêên last had ze d’r van

Ze zei zachies tegen Pieter, zet m’n noé mar op de groend
Daer wou Pieter niks van wete, in toen heitie heur gezoend.
Janna schrok, al was ‘t mar even, in ze gaf ‘m oak een kos
Piet sprak diep oender den indruk: ‘meid ik lae joe nóóit meer los!’

Janna lachte diep gelokkug, in… ze liep naer huus mit Piet
Even was hie wel verbijsterd, voelde ze d’r bêên dan niet?
Op hun trouwdag nae een hortie, kwam het moeizaem uut d’r moend
Piet… ik was daer mar gaen lage, in d’n hóóp dat joe mien voend

Piet zei niks, hie mos wel lache, want hie kénde hut verhael
Boer van Prooien had gewaarschoewd, dus hie wist ’t allemael
Die had gezeit; kom achterheen man, want d’r leit wat bie de heg
Janna wil mit joe verkering, in… ik gaen wel even weg

Janna zucht ‘s diep van bliedschap, ’t viel nog helemael nie tegen
Oak al had ze haest een uur toen, op die kouwe groend gelege
Noe ist een gelokkug echtpaar, die mar zelden bakkeleien
Piet zal nooit een praeter worre, dat doet Janna voor z’n beien