Zo zit je in de vut en roep je luidkeels dat je nooit meer iets gaat doen, en zó ben je weer aan het werk, al was het eerst met grote tegenzin. Ik heb 2 dagen lopen schelden. Toch zijn we opnieuw lijstenmakers geworden, al is het maar voor een poosje. Toen we de lijstenmakerij en alles wat erbij hoort verkochten, zeiden  we (aardig als we zijn) na het inwerken: Als er wat is, dan roep je maar! Met in ons achterhoofd: maar liever niet! Want wij gaan uitrusten na 44 en 48 jaar werken.

Het beviel ons prima, uitslapen, koffie leuten met de krant,  daarna maakten we de boel aan kant. 's middags ging ik verhaaltjes verzinnen en Jan wat knutselen. We maakten elke dag een wandelingetje, gingen ergens winkelen of op visite, taarten bakken of niks doen. Een hemel op aarde. 
Totdat vorige week de telefoon ging: Kan je asjeblieft een poosje komen helpen? Onze lijstenmaker is ziek.
Ik dacht getverdemme, maar zei netjes: Natuurlijk. Belooft is belooft.

Na een paar uren samen alles nakijken en een beginnetje maken vond ik het tóch weer leuk. Het is wat schipperen met alle andere verplichtingen, maar het lukt.
Dus, ongewild zijn we weer bezig. Ach ja, we zijn op de wereld om elkaar, om elkaar, te hellepe nietwaar?
Wat nou vut?

Vanaf hier: Van Harte Beterschap Klaas!

Help voorzichtig, denk aan mij, Beppie