Wanneer zullen we eindelijk weer eens van deze 'prachtige' zomer verlost worden? Volgens de kalender pas over een maand of drie. Jammer!, jammer, jammer. Ik haat hitte, als het in huis de 25 graden overschrijdt, word ik boos. Ik ben moe, lam, lusteloos, kan niet tegen felle zon, heb voeten als forse ballonnen en kijk de zon van de hemel af. Helaas helpt dat niet.

Ik verlang naar de tijd, dat je naar Spanje of Turkeije moest voor mooi weer. Dan kwamen die mensen bruinverbrand terug en keken meewarig naar ons achterblijvers, wit vel en een vest aan. Wat ze niet wisten en ook niet geloofden was, dat ik op z'n best ben met een vestje aan. 
Ik hoop dat ik de rest van mijn leven iets aan moet, omdat het  wat 'frisjes' is.

Lang leve de nachtvorst!

Zomer voorzichtig, denk aan mij, Beppie

Hoe fijn kan een mooie kaart zijn, die je helemaal niet verwacht? Héél fijn!

Vanmorgen stap ik, duf zoals gewoonlijk uit bed, om met koffie en een peukje minstens een half uur starend naar wat folders, wakker te worden. Soms is dat nog niet genoeg en loop ik naar de computer om mijn mail te lezen en nét zolang naar de pagina van de bank te kijken tot we rijk zijn.
Niet dat het ooit geholpen heeft, maar ik word er wel wakker van.

Vandaag zie ik naast mijn beker koffie een grote luxe envelope. Daarin een even luxe kaart met een foto van alle mooie dingen in de buurt. Vanbinnen stond er: Bedankt voor de uitnodiging en de gezellige avond! Anita.

Wat verschrikkelijk lief!  Een gast van vrijdag die mij een bedankje stuurt.
Het deed me denken aan vroeger. Als ik ergens gelogeerd had, of ik was een dag bij een tante op visite geweest, moest ik altijd na afloop een bedankbriefje schrijven van mijn moeder. Toen vond ik het stom, maar deed het toch.

Een goede gewoonte! Daarom voor alle gasten van vrijdagavond in Stad a/h Haringvliet: BEDANKT! Zonder jullie was er geen klap aan geweest!!!

Blijf bedanken, denk aan mij, Beppie

Leuk als je contact hebt met mensen uit allerlei landen, zo ken ik iemand die leuke verhalen schrijft uit Yucatan, Mexico. Het land van de varkensgriep.

Volgens haar zijn er inderdaad mensen aan overleden. Vooral in Mexico-city. Uit voorzorg blijven de scholen tot 6 mei dicht, gewoon voor alle veiligheid. Ook wordt geadviseerd om grote mensenmassa’s te vermijden. Het is een zware griep, gevaarlijk voor ouderen, maar niet veel gevaarlijker dan een andere griep. Aan allerlei soorten griep overlijden elk jaar honderden mensen. De kranten daar waarschuwen wel, maar er is nu: 29-4-2009 in ieder geval geen spoor van paniek.

Als ze buitenlandse kranten leest schrikt ze van de leugens. Zo schreef een Amerikaans ochtendblad dat de kerken gesloten bleven omdat er zoveel zieken waren.

Toen de krant gedrukt werd, was er nog geen kerk open en was er daarover nog niets bekend.

Later las ze dat vijf politiemensen de kerkbezoekers bijna uit de kerk moesten slaan en hen verboden naar binnen te gaan.

Wat bleek: Vijf politiemensen deelden bij de ingang mondmaskertjes uit, om eventuele besmetting tegen te gaan.

Toen ze zelf in de stad om mondmaskertjes gingen en een doosje anti grieppillen (ze hebben een varkensbedrijf) was er geen poot in de apotheek te zien.

De buitenlandse kranten schreven dat er een run op de apotheken was, om medicijnen en mondmaskers.

Deze griep bestaat trouwens al 5 jaar en begon in… Canada!

Pas op voor griep EN krantenberichten!

.
Voor de tweede keer kochten we iets bij Bruna in de actie weken. Vorig jaar waren dat boeken waarbij je voor elk besteedt tientje een Nijntje figuurtje kreeg. We kochten ons toen arm aan kinderboeken en de nieuwste bestsellers om maar veel verschillende poppetjes te kunnen uitzoeken. Vlak daarvoor hadden we ons ook al arm gekocht bij ah om volop smurfen te sparen. Die waren superleuk en er werd door Arjan geruild bij het leven. Die Nijntje figuurtjes leken ons wel leuk, om aan wat jonger grut uit te delen.

Op de voorbeeldkaart wees ik aan welke acht ik wilde hebben. De caissière schoot in de lach en zei: ‘Zó gaat dat niet, ik heb hier zakjes en mocht u een paar dezelfde hebben, gewoon ruilen, net als de smurfen van ah.’
We bleken maar drie verschillende te hebben en ruilen? Ho maar. Niemand wilde ze hebben, laat staan ruilen. Het waren onooglijke poppetjes ter grote van mijn pinknagel en elke kleuter in onze kennissenkring lachte smalend en gooide ze direct na ontvangst spontaan in de afvalemmer.

Dit jaar beloofde de folder van Bruna bij elke drie euro vijftig, een wenskaartje. Mét envelop! Op de kleurige drukke folder stonden ze afgebeeld als kaartjes van minimaal tien bij tien centimeter. Ze zagen er leuk uit en tja, een paar boeken en wat staatsloten, voor je weet maar nooit, kun je altijd gebruiken. De kaartjes zouden we aan jarige of zieke kinderen kunnen sturen. Dus… wij naar weer Bruna. We hadden het kunnen weten, vier bij vier centimeter, als je er een postzegel op zou willen plakken (maar dat willen we niet) kun je de envelop niet meer zien. Een adres lukt ook niet, hooguit een voornaam. Toen diezelfde caissière ons teleurgestelde gezicht zag ze:
‘Leuk om wat geld in te doen, of aan een bloemetje te hangen.’ Ja, ja, Bruna!
Als jullie wéér eens wat weggeven, zet dan de afmetingen erbij, dan blijven wij gewoon thuis! Van de uitgespaarde benzine kunnen we dan kaartjes kopen waar een postzegel én een adres op past of iets waar een kleuter wél blij mee is.

Koop voorzichtig, denk aan mij,  Beppie