Neem dit verhaal wel met een flink korreltje zout !:))
Gisteren was het weer zover, de halfjaarlijkse medische controle. Ik ben namelijk gezegend met zo’n slechte conditie, dat ik een keertje vaker mag dan de gemiddelde Nederlander. Nu doe ik ook van alles om die conditie op hetzelfde peil te houden, moet ik eerlijk zeggen. Ik snoep af en toe zoveel, dat een aantal jaren geleden een wat onhandige medewerker van Jamin mijn aankopen bekeek en luidruchtig vaststelde: ‘voor een school zeker?’
Hebberig vroeg ik: ‘Krijg ik dan korting?’
‘Nee hoor, maar het is zoveel,’ merkte hij op. Bij het afrekenen siste ik in zijn oor, ‘jij moet nog veel leren ventje.’ Hij begreep me echt niet. Afijn, even terug naar mijn conditie.
Er moet heel wat gebeuren om die zo slecht te houden, daarom rook ik ook, ondanks mijn astmatische bronchitis. (Nee mensen, nee! Mijn hele familie heeft of had het en niemand van hen rookte)
De dokter keek al bedenkelijk vóór ik op de stoel zat en jawel hoor, daar kwam hij:
‘Hoe gaat het nu met het roken?’
‘Prima dokter.’
‘Lijkt me niet zo verstandig, u kunt beter stoppen, hebt u nog méér klachten?’
(Ik hád nog niet eens geklaagd, maar vooruit) Ik dreunde het hele rijtje op vóór ik de helft zou vergeten, want roken schijnt ook de hersens aan te tasten. Hoewel... twee, drie jaar geleden hield je met roken Alzheimer nog buiten de deur. Oorpijn, dikke enkels, ook als het niet warm is en een rode, jeukende teen. De mensenkenner ging er eens goed voor zitten. ‘Tja,’ zei hij, terwijl hij op de laptop mijn status bestudeerde, ‘laten we maar eens kijken.’ Schichtig keek ik over mijn schouder maar er was verder niemand.
‘Dikke enkels…, gebruikt u plastabetten?’
‘Al een paar jaar dokter, maar niet elke dag.’
‘U weet toch dat van roken de bloedvaten dichtslibben?’
‘Heb ik wel eens gehoord dokter.’
‘Mmmmm, waarschijnlijk is dat de oorzaak en laten we gelijk maar naar dat oor kijken.’ Ik keek nu niet meer om.
‘Hoest u vaak?’
‘Ja regelmatig, cara he?’
‘Mmmmm, waarschijnlijk is dat de oorzaak, nu de teen nog.’ Gehoorzaam trok ik mijn (schone) sok uit en stak mijn voet naar voren.
‘Tja, moeilijk, misschien die bloedvaten, u zou beter kunnen stoppen met roken.’
Mijn hart en longen klonken onwaarschijnlijk goed voor zo'n wrak en even meende ik een teleurgestelde blik in zijn ogen te zien. Gretig greep hij naar de bloeddrukmeter en pompte zo fanatiek dat ik verwachtte een arm kwijt te raken. ‘Mmmmm, 80 – 120, goed, héél goed zelfs voor uw leeftijd. Geef uw plas straks bij de assistente af en nu nog even wegen.' Ook nu keek hij somber.
'Bent u aangekomen?'
'Bijna drie kilo dokter, al dat vocht he?'
'Mmmmm, u kunt toch echt beter stoppen, ik zie over een half jaar terug.'
‘Goed dokter en bedankt.’
‘Mmmmm en denk nog eens na over dat roken.’
‘Elke dag dokter.’
Het hele consult besloeg nog geen tien minuten.
Bij thuiskomst stond de koffie bruin, (Jantje weet wat een mens toekomt.) ‘Wat zei ie?’ vroeg hij toch wat nieuwsgierig.
‘Over een half jaar terug en vooral blijven roken, zei ik.
Gek eigenlijk dat er niet veel meer mensen voor dit edele beroep kiezen. Voor 50% van de kwalen geef je stoppen met roken als advies, voor de andere helft gooi je het op teveel drinken of te weinig nachtrust en stress, het schijnt nog aardig te verdienen ook.'
:-))C.H.d.B.
| 
