De leukste site van Goeree Overflakkee

Geuren van vroeger

Ik houd van geuren, indringend of nauwelijks merkbaar. Het hoeven niet eens prettige of aangename geuren te zijn. Ik geniet vooral van geuren die een verhaal vertellen, die van ‘vroeger’ dus. Maar ze verdwijnen helaas een voor een. De geur van natte kokosmatten, ouderwets behangplaksel of een walmend petroleumstel. Verse koeienmest, of zwartgeteerde schuren in de felle zomerzon. De geur van karnemelkse pap met stroop, de geur van Sunligtzeep, gesteven wasgoed en kookperen met spek. Als ik een geur begin te ‘vergeten’ word ik nerveus. Er verdwijnt alweer iets van vroeger en misschien wel voorgoed. Dan ga ik op zoek. Ik snuffel in schuurtjes en keukenkastjes, bij oude tantes in hun muffe kelders of aan antieke spullen op een rommelmarkt.

In de winter kies ik vaak voor het strand. Daar is het zoals altijd, zilt, winderig en leeg op wat verwaaid schuim na. Het ruisen van de golven, de schelle kreten van meeuwen en het knerpen van schelpen onder mijn voeten laat elk ongenoegen verdwijnen. Als de golven zich terugtrekken hoor je de duizenden luchtbelletjes in het drijfnatte zand knappen: ‘spletss, spletss, spletss,’ totdat er een nieuwe golf met veel geraas overheen rolt. Het is een combinatie van de wind op mijn gezicht, en de geuren van de zoute zee, nat zand en soms wat rottend, aangespoeld hout die me gelukkig maakt.

Maar soms wil ik verder terug in de tijd. Dan ga ik

kleine dorpswinkeltjes binnen met fournituren en werkkleding. Daar zoek ik zogenaamd naar een bijzondere knoop. Ik hoop dat er meerdere klanten zijn, zodat ik een poosje kan blijven. Een ‘ketelpak’, met een geborduurd merkje ‘klm’ op de borstzak, brengt me helemaal terug in de tijd. Ik maak een gaatje in de verpakking en steek mijn neus in de gesteven stof, de zoete stijfsellucht gemengd met de ‘nieuwgeur’ brengt me in één seconde vijftig jaar terug. Net als de teer- en olielucht van vrachtscheepjes in de haven, of de scherpe lucht van ijzer smeden, als het werkstuk sissend in het koudwaterbad gaat.

Een ouderwetse, manchester ribbroek met leren randjes aan de zakken rook ook zo heerlijk. Als mijn vader vroeger een nieuwe aanhad was ik niet bij hem vandaan te slaan. Ik ging naast zijn stoel op de grond zitten. Ik stak mijn neus in de stof om dat heerlijke luchtje op te snuiven. Af en toe wreef hij met zijn hand over mijn dunne haar. Gek kind, zei hij dan. Na eenmaal wassen was het luchtje verdwenen. Dan wist ik dat er bijna een jaar zou voorbijgaan eer ik weer zó zou kunnen genieten. Want nieuwe broeken werden niet zo vaak gekocht. Dat soort herinneringen wil ik vasthouden. Ik voel dan de warme kolenkachel weer, ik zit met mijn knieën tegen de tafelrand en krab voortdurend onder het strakke elastiek van mijn gebreide kniekousjes. We lazen allemaal een boek en er was koffie met speculaasjes om te soppen. De flanellen lakens en lange onderbroeken hingen aan een rek boven de kachel. De ramen waren beslagen, en níemand werd boos als we er poppetjes op tekenden met onze vinger. Het was zeker niet allemaal beter dan nu, maar toch wil ik er geen moment van vergeten.

Corrie Huijer Ooltgensplaat 2007