Dropjes knippen

Jullie weten nu al zoveel over ons, dat ik deze herinnering ook wel met jullie wil delen. Het is vast ook herkenbaar. Het gaat over van die kleine dingen, waaraan je, je als kind stiekem ergert bij je ouders. Hoe dol je ook op hen bent, op een bepaalde leeftijd valt je plotseling op dat je vader altijd zo hard z’n keel schraapt, of dat hij zulke lelijke pantoffels draagt. Je moeder blijkt ook wat minder perfect te zij dan je hoopte. Pas later blijkt dat je veel eigenschappen overgenomen hebt van je ouders, ook de rare. Vraag maar eens aan je kinderen!
Ik had de beste moeder van de wereld. Altijd vrolijk, ze zeurde volgens mij nooit, als we onze troep maar opruimden. Ze was wel pijnlijk eerlijk, als ze iets niet goed of mooi vond, zei ze dat hardop. Helaas erfde ik die minder goede eigenschap, ontdekte ik intussen. Maar ze had ook iets waar ik me écht aan ergerde: Dropjes doorknippen!

Een klein stukje hielp ook
Ja, dropjes doorknippen. Dat vraagt vast om enige uitleg. Ze hoestte veel en vaak, (ook dat erfde ik van haar.) Hoestdrankjes, pillen, slokjes water en dokters konden het nauwelijks verhelpen. Vaak een dropje nemen hielp wel. Omdat ze klein was en niet zo mager, (ook dát blijkt erfelijk,) vond ze zoveel dropjes per dag eten, teveel van het goede. Toen begon de ellende. De dropjes die het best hielpen, waren nogal groot. Na een tijdje begon ze, ze door te knippen. Wat een getob vond ik, en wat gierig. Vaak legde ze me uit dat dit geen gierigheid was, maar juist handig, een klein stukje van deze drop hielp evengoed. Ik wilde haar verklaring niet eens horen! Dropjes doorknippen doe je gewoon niet. Als er visite kwam siste ik: ‘Géén-drop-knip-pen!’

Erfelijke aanleg
Zo rond mijn dertigste begon ik steeds vaker te hoesten. Ook bij mij hielpen pillen en drankjes niet voldoende. Ik probeerde allerlei soorten drop uit. Op een dag kocht ik honingdropjes en die bevielen me prima. Ze waren alleen nogal groot. Ik speurde allerlei winkels af, maar deze smaak was niet kleiner te koop. Twee maanden heb ik met een schaar bij de dropjes gestaan. Toen hakte ik de knoop door, of beter gezegd, ik knipte mijn eerste dropje door. Het enige wat ik daarna nog kon doen,  was een beetje beschaamd denken: ‘Sorry ma.’

Corrie Huijer mei 2010

Vegetarieërs

 Al duizenden jaren zijn er vegetariërs, mensen die geen vlees en/of vis eten, of zelfs geen enkel dierlijk product eten of dragen. Soms doen ze dat vanuit een overtuiging, soms zomaar, net als ik. Bij mij ‘begon’ het toen ik vijf jaar was. Op een dag hing er een opengesneden varken aan een ladder tegen de muur. Mijn vader stond trots bij het dier en dacht me een plezier te doen door alle inwendige onderdelen aan te wijzen. ‘Dit zijn de hersenen, die gaan we bakken, dat zijn de darmen, daar gaat de worst in en die prachtige hiel gaat zaterdag in de erwtensoep. Ik keek vol afgrijzen in het stinkende, rozige varkenslijf en besloot ter plekke om nooit meer vlees, vis of zelfs een ei te eten. Gewoon uit afkeer, verder niets. 


Uit logeren gaan werd moeilijk
Thuis gaf het geen problemen. Misschien hoopten ze dat het tijdelijk was, of ze waren moderner dan hun meeste leeftijdgenoten. De tantes bekeken mijn moeder vaak met een meewarige blik. Wie liet een kind nu zo ongezond eten? Hun handen jeukten om dit op te lossen, want één ding was zeker: Zonder vlees en vis ging je dood!

Hotel op stelten

Nu de vakantietijd weer is aangebroken, en veel mensen naar de wintersportgebieden afreizen dacht ik terug aan een wel heel bijzondere vakantie-ervaring daar.
Af en toe gaan we totaal onverwacht op vakantie en zien wel waar we terecht komen. Dikwijls pakt dat leuk uit, maar bij ons eerste bezoek aan Oostenrijk ging het mis. We kwamen op een dag in een file terecht bij Füssen. Ook net over de grens stonden we ruim twee uren stil en het duurde lang genoeg voor mij om het land in alle toonaarden te verwensen. Bij de eerst afslag riep ik dan ook:
 'Weg uit dit pokkenland, we gaan gewoon weer naar Zwitserland, daar heb je nooit files. In het Lechtal keken we smalend om ons heen en scholden op alles wat Oostenrijks was. Pas laat in de avond reden we Zwitserland binnen, het schemerde al en we snakten naar koffie en een goed bed.

Eindelijk een slaapplaats...
Tegen half negen bereikten we een dorpje met een snoeperig hotelletje. Het had twee torentjes met een balkon en een groen koperen dak. We keken elkaar triomfantelijk aan, gelukt. Binnen bleek het heel wat minder, maar het was veel te laat om verder te zoeken. Het was er smoezelig en de gasten waren al behoorlijk beschonken. We dronken koffie want eten leek ons na even rondkijken, geen optie. Af en toe knikten we vriendelijk naar de aanwezigen, maar die bekeken ons achterdochtig en gaven geen respons. Wat onzeker stapten we even later onze kamer binnen. Het bed was gelukkig schoon, maar de rest was ongelooflijk vies. Bruine randen in de wasbak en het putje zat verstopt en op de douchevloer durfden we niet eens te staan. Toen we een raampje opendeden, brak de kruk af en vette spinraggen zakten langzaam van tussen de sponning naar binnen. De deur naar het balkonnetje kon open, maar het totaal vergane vloertje zag er levensgevaarlijk uit. Moedeloos zakten we op het bed, maar van slapen kwam niets. In het café was intussen een stevige ruzie aan de gang.
  
Een mager ontbijtje...
Rond drie uur verliet de laatste dronkenlap het pand, maar de waard en de waardin zetten de ruzie voort in de kamer naast ons. Zelfs onder het kussen hoorden we het gevloek en geschreeuw. Tegen vier uur waren we zo moe en boos, dat ik alle remmingen verloor. Ik stormde naar hun kamer, bonsde op de deur en krijste:
   ‘KOPFEN DICHT, OF ER VALLEN KLATSCHEN!’ Trillend van de zenuwen bleef ik even staan, wat zou er nú gaan gebeuren? Helemaal niets. Het werd doodstil en proestend sloop ik terug. Jan adviseerde om een stoel onder de deurkruk te zetten, want de waard zou vast en zeker onze kelen komen afsnijden. Voor alle veiligheid schoof ik het nachtkastje er ook nog bij. Daarna vielen we in slaap, maar rond half acht waren we alweer beneden voor het ontbijt.
De waardin zei geen woord tegen ons, zelfs ‘goeiemorgen’ kon er niet af. Wat ongemakkelijk zaten we aan tafel en kregen na een paar minuten twee broodjes en een blokje kaas, dat ze van hun smoezelige privé stukje had afgesneden. De opgedroogde jamsporen zaten er nog aan. De kuipjes boter waren meer dan een jaar over de datum en stonken. Het broodje werkten we voor de veiligheid zonder beleg of boter naar binnen  en ook van de koffie dronken we nauwelijks, we twijfelden nu aan de herkomst. Intussen bladerde ik wat door het gastenboek en zag dat er al drie jaar geen gasten waren geweest.
 
Een gepeperde rekening
Het verbaasde ons eigenlijk niet. Jan sprak opwekkend: ‘Ze hebben wel vaker gasten, maar die metselen ze na het ontbijt onder de keldervloer.’ Ik griezelde en liet het ontbijt verder voor wat het was. Na vijf minuten waren we al klaar en vroegen om de rekening. Uitdagend keek de slonzige waardin ons aan terwijl ze een kladje onder onze neus hield. Alleen het eindbedrag was duidelijk leesbaar, het kreng had de prijs van de kamer bijna verdubbeld.
We betaalden zonder zelfs met onze ogen te knipperen en liepen gehaast en blij dat we nog leefden, naar de auto. Op ons wat al te joviale 'auf Wiedersehen,' kregen we geen antwoord. Sindsdien rijden we met een grote boog om snoeperige hotelletjes met torentjes heen. ’t Is maar dat u het weet.

Corrie Huijer


Goede voornemens

Het nieuwe jaar is intussen alweer een paar weken ‘oud’ en de meeste goede voornemens staan waarschijnlijk al op de helling. Wie voor het eerst besluit te stoppen met een slechte of ongezonde gewoonte gelooft nog in zichzelf. Die beginners hebben dan ook de grootste kans op slagen. Begint iemand echter voor de achtste keer aan een streng dieet, of voor de elfde keer aan de poging te stoppen met roken, is de kans op succes veel kleiner. Na twee dagen herken je de vervelende verschijnsels die erbij horen al. Je wordt overal boos om, denkt serieus dat niets ter wereld meer de moeite is, zonder hetgeen waar je mee stopte. Het moment van bijna een jaar geleden, toen je stopte met stoppen, wordt mooier en mooier in je herinnering. Na een week weet je het zelfs zeker, het was de mooiste dag van je leven! Als deze gedachten ‘s nachts door je hoofd spoken, ben je onherroepelijk verloren. Na nog twee weken leef je weer als vanouds en die sportschool kan je wat.
Gelukkig  zullen er weer enkele mensen zijn die het wél volhouden. Aan die mensen trekken wij zwakkelingen ons op, als we volgend jaar opnieuw ergens mee proberen te stoppen.
 
Eén goed voornemen wil ik iedereen van harte aanbevelen. Leer een beetje liegen. Het komt belangrijke vriendschappen ten goede. Net als iedereen, hebben jullie vast ook wel eens een verzoekje gekregen om iets te beoordelen van een beginnend doe-het-zelver in de kennissenkring. Daar ontsnapt helaas bijna niemand aan. Steeds meer mensen gaan zelf hun huis oppimpen na die klusrage op televisie. Sfeervolle kastjes krijgen een kleurtje, een lelijk plafond verdwijnt achter paarse vitrage. Dát soort dingen. Ook vrienden van ons toverden met behulp van vreemde materialen hun redelijk leuke woonkamer om tot een groothandel in brocante. Daarna was het niet meer te stoppen en ging hun hele, zo comfortabele huis eraan. De kinderkamer werd een oerwoud en de badkamer kreeg een patrijspoort en een vloer met ingemetselde schelpen. Andere kennissen volgden en de een maakte het nog gekker dan de ander. Overal waar we op bezoek kwamen, kregen we een rondleiding met de vraag: ‘En… hoe vindt je het?’
Tegenwoordig reageer ik, door schade en schande wijs geworden, heel voorzichtig.
Lang heb ik namelijk gedacht dat ik na zoveel aandringen, ook echt mijn eerlijke mening kon geven, maar niets is minder waar. De gezichten worden strak.
Er vallen rare stiltes en de koffie wordt wel heel hardhandig geserveerd.
Daarna komt meestal een zeer verwijtend verweer op gang:
Lelijk? Nou ja, zelf vinden we het niet onaardig en iedereen vindt het prachtig hoor!’

Op dat moment weet je, ik zit helemaal fout.
Soms kan je dan nog wat verzachtende omstandigheden aanvoeren zoals:
‘Ik heb er niet zo veel verstand van,’ of: ‘die zilveren kast past wel mooi bij de vlinders op het raam.’ Maar een pas ontluikende vriendschap is naar de knoppen. Zelfs relaties die staan als een huis, gaan bij dit soort eerlijkheid, scheurtjes vertonen.

Daarom moeten we af en toe liegen, voor ons eigen- en andermans bestwil.
En al die andere goede voornemens? Ach, volgend jaar beter.


Met de kennis van Nú

Er is nog weinig verandert in het nieuwe jaar. We maken voor een groot deel weer dezelfde fouten. Over een paar jaar weten we pas waarom we het verkeerd deden. Met de kennis van dan, hadden we het nu natuurlijk heel anders gedaan. Verdraagzamer zijn we nog steeds niet geworden, misschien wel omdat we nog niet beter weten. Burgemeester Leers is weg. Als hij geweten had wat hij nú weet, was hij nooit aan dat huizenproject in Bulgarije begonnen. De zestig bodyscanners die luchthaven Schiphol heeft gekocht, deugen niet. Schiphol zou deze apparaten nooit gekocht hebben, als ze geweten hadden, wat ze nu weten. Wel zien deze scanners de Mexicaanse saus ‘Mole’ aan voor explosieven, evenals onschuldige pepermuntjes. Waarna ik de conclusie trek dat Mexicanen hun geliefde pepersaus dus regelmatig meenemen in het vliegtuig. En maar schelden op die Hollanders die met een zak aardappelen en een pan gehaktballen op vakantie gaan!

Voor iedereen die nog steeds niet opnieuw begonnen is met roken, vervelend nieuws: Wie als goed voornemen voor het nieuwe jaar het roken heeft afgezworen, heeft de eerste zes jaar een verhoogd risico op suikerziekte. Tja, als u dát van tevoren geweten had! De top van ABN Amro gaat dit jaar een stuk minder verdienen. Minister Wouter Bos (Financiën) verlaagt de beloningen van bestuurders met circa 65 procent. Diezelfde week werd bekendgemaakt dat de grootste Amerikaanse banken en verzekeraars hun medewerkers afgelopen jaar met ongeveer 100 miljard euro hebben beloond. Dat is 6 procent meer dan in 2007, toen de uitgaven aan salarissen, bonussen, pensioen- en optieplannen al een recordniveau bereikten. Als de top van ABN Amro dat eerder had geweten, waren ze vast niet akkoord gegaan.

Ook bij de FBI weten ze niet alles. Een medewerker heeft bij het vervaardigen van een actuele foto van al-Qaeda-leider Osama bin Laden zonder nadenken gebruikgemaakt van een foto van een Spaanse politicus. Niet echt handig. Maar ja, dat is achteraf.Het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam zou met de kennis van nu, over de aanleg van de Noord-Zuidlijn, het besluit niet nog een keer voorleggen aan de gemeenteraad.

Ook onze premier Jan Peter Balkenende denkt dat hij ''het anders zou hebben gedaan'' als hij voor de Amerikaanse inval in Irak had geweten wat hij nu weet. Net als die 33-jarige man uit Rotterdam. Die probeerde in Den Haag een gestolen auto te verkopen aan een politieman in burger. Dat zou hij nu ook niet meer doen en die Roemeense vrouw zou nooit die oude laars weggegooid hebben, als ze geweten had wat ze intussen wel weet. Er zat € 40.000, - in. Haar man verstopte het geld in de laars zonder het aan zijn vrouw te vertellen. Waarna ik tot de conclusie kom, dat er wel meer was, wat die vrouw niet wist.Alleen dat echtpaar uit Turkije, Abdullah Adigüzel van 112 jaar en Elif van110 jaar uit het dorpje Arguvan, wist precies waar ze aan begonnen. Ze zijn intussen al 90 jaar heel gelukkig getrouwd en zouden het zó weer overdoen.Corrie Huijer 100 miljard euro hebben beloond. Dat is 6 procent meer dan in 2007, toen de uitgaven aan salarissen, bonussen, pensioen- en optieplannen al een recordniveau bereikten. Als de top van ABN Amro dat eerder had geweten, waren ze vast niet akkoord gegaan.
Ook bij de FBI weten ze niet alles. Een medewerker heeft bij het vervaardigen van een actuele foto van al-Qaeda-leider Osama bin Laden zonder nadenken gebruikgemaakt van een foto van een Spaanse politicus. Niet echt handig. Maar ja, dat is achteraf.

Het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam zou met de kennis van nu, over de aanleg van de Noord-Zuidlijn, het besluit niet nog een keer voorleggen aan de gemeenteraad. Ook onze premier Jan Peter Balkenende denkt dat hij ''het anders zou hebben gedaan'' als hij voor de Amerikaanse inval in Irak had geweten wat hij nu weet. Net als die 33-jarige man uit Rotterdam. Die probeerde in Den Haag een gestolen auto te verkopen aan een politieman in burger. Dat zou hij nu ook niet meer doen en die Roemeense vrouw zou nooit die oude laars weggegooid hebben, als ze geweten had wat ze intussen wel weet. Er zat € 40.000, - in. Haar man verstopte het geld in de laars zonder het aan zijn vrouw te vertellen. Waarna ik tot de conclusie kom, dat er wel meer was, wat die vrouw niet wist.
Alleen dat echtpaar uit Turkije, Abdullah Adigüzel van 112 jaar en Elif van110 jaar uit het dorpje Arguvan, wist precies waar ze aan begonnen. Ze zijn intussen al 90 jaar heel gelukkig getrouwd en zouden het zo weer overdoen.
C.H.

‘Brand Meester’ 8-1-2010

Zijn ogen glinsteren. ’ Ja, het klopt, oudejaarsavond en nacht zijn zwaar voor een brandweerman, maar ik zou het toch voor geen goud willen missen.’ Aan het woord is de Eerste chauffeur van de vrijwillige brandweer in Ooltgensplaat. Twintig jaar ervaring heeft hij intussen en kent het klappen van de zweep. De avond ervoor vergaderen ze en zijn ook de echtgenotes aanwezig. Er worden bindende afspraken gemaakt, wie rijdt er, wie is er. Ze zijn op elkaar ingespeeld, het is een hechte groep.
Drank is taboe, wie voor de eerste oproep toch gedronken heeft, blijft thuis. Alleen nuchter kun je de jeugd rustig benaderen. Met een schietgebedje: “Niet voor twaalf uur asjeblieft.’ wordt de vergadering gesloten.
Op oudejaarsavond is er contact met de politie. Ze vernemen de eerste problemen uit andere dorpen. De jaarlijks aangepaste richtlijnen worden zoveel mogelijk opgevolgd al heeft het team uit Ooltgensplaat soms andere ideeën over de aanpak. Waarnemend burgemeester Heijkoop wil vooral dat er krachtig wordt opgetreden, direct wordt geblust en de groepen relschoppers uit elkaar worden gehaald. Liever zouden ze hun eigen aanpak, die al jaren goed werkt, toepassen. Bij aankomst stellen ze zich voor en zien in één oogopslag welke harde kern extra aandacht nodig heeft. De meelopers geven minder problemen. De sfeer is gemoedelijk zolang de situatie dat toelaat. Grote vreugdevuren laten ze liefst gecontroleerd uitbranden. Het houdt het publiek en brandstichters op één locatie. Toch ontstaat in de loop van de nacht, als de aandacht verzwakt en de spanning wegebt, her en der een nieuwe brandhaard.

Dit jaar hebben ze goede hoop op een wat rustiger verloop. De feesttent staat voor het eerst binnen de bebouwde kom, op het parkeerterrein naast de supermarkt. De stookcontainer komt er voor. Vorige jaren waren de feest- en stooklocatie niet zo’n succes. De jeugd liet zich niet uit het dorp verbannen en zocht toch weer het dorpscentrum voor hun uitspattingen. De extra bewaking die beloofd is voor het vlakbij gelegen benzinestation geeft wat extra rust. Ook voor de eigenaar.
Slecht een keer in de afgelopen twintig jaar ontstond er een grimmige en ook gevaarlijke situatie, toen in Achthuizen de school in brand stond. Brandweer en politie werden ernstig gehinderd in hun werk, brandkranen werden tijdens het blussen door relschoppers weer dichtgedraaid. Er waren brandweermensen in de school, het werd gevaarlijk, ook voor de omgeving. Gelukkig werden ze de brand, zonder persoonlijke ongelukken, meester.
Vorig jaar was er een héél rustige jaarwisseling volgens de brandweerman, waarin de eerste melding pas na middernacht binnenkwam. Er was zelfs tijd om de traditionele erwtensoep en koffie te nuttigen in de kazerne:
0.45 uur:  Weespad: vreugdevuur, betrof aanhangwagen.
2.20 uur:  Pr. Bernhardstraat: gebouwenbrand, betrof container.
3.10 uur:  Weespad: vreugdevuur laait weer op.
3.15 uur: Pieterbiggestraat: gebouwenbrand, betrof container (door de jeugd zelf gemeld)
3.30 uur:  Stoofstraat: nieuw vreugdevuur.
7.16 uur:  Weespad: vreugdevuur.
8.46 uur:  Weespad: vreugdevuur