Ooltgensplaat, Corrie Huijer januari 2008
Tegen beter weten in
Dansen tegen beter weten in
om te vergeten
Om niet te hoeven kijken
naar oorlog honger en verdriet
Naar straten vol met
onbekend' en
achteloos verlaten lijken
Kopen tegen beter weten in
om niets te voelen
Om niets te merken
hoeveel er mis is om ons heen
Hoeveel we nodig hebben om
ons eigen plekje
nóg meer te versterken
Schreeuwen tegen beter weten in
om niets te zien
Om niets te hóren
van ons in slaap gesust geweten
Van wat gebeurt soms zó dichtbij
omdat we ongemerkt
álle gevoel verloren
Corrie Huijer, Ooltgensplaat mei 2008
Janna en Piet
In een durp hier op het eiland, weunde Piet van Jan van Leun
Een harde waarker, gêên praeter, mar iedereen voend dat geweun.
Een goeie joon zeie de buren, niep je handen stevig dicht
as d'r zó een voor je dochter’s, mooie oagen is gezwicht.
Janna van Merie van Wullum, was verliefd as nooit tevoren
Mar as ze hum weer voorbie liep, leek ze Piet niet te bekore
Altied was ie mar ant waark, vrouwen konnen ‘m nie bomme
Mar ze docht: ik krieg jou ventje, echt, mien tied zal nog wel komme
In toen op een kouwen aevend, stapte Piet van Jan van Leun
Om zun weekloon bij van Prooien, mar hie hoorde wat gekreun
Janna van Merie van Wullum, lag voor doad achter de heg
Uutgegleje over bessies, van de boamen lang de weg
Piet verspilde gêên seconde, in hie droeg heur drek naer stee
Janna voelde zich een veertie, in een zwaai nam hie heur mee
In de waarme boerekeuken, lei die ‘t meisie in een stoel
De boerin verzurgde Janna, Pieter kreeg een vrimd gevoel
’t bleike smoeltie, dikke traenen, ’t was een hêêle mooie meid
In toen ze hem lief bedankte, voelde Piet verlegenheid.
Mar ze mos nog wel naer huus toe, in den boer was op den hort
Piet zei; dan zal ikkie draege, draog je traenen an je schort
’t Hele ende wier gezwege, Janna wist zich haest geen raed
Piet zen kop was vurig road nu, mar ’t kwam nie van zun gepraet
Vlak voor’t durp wou ze wat ruste, Pieter voend ‘t een goed plan
In d’r bêên dee haest gêên zêêr meer, niks gêên last had ze d’r van
Ze zei zachies tegen Pieter, zet m’n noé mar op de groend
Daer wou Pieter niks van wete, in toen heitie heur gezoend.
Janna schrok, al was ‘t mar even, in ze gaf ‘m oak een kos
Piet sprak diep oender den indruk: ‘meid ik lae joe nóóit meer los!’
Janna lachte diep gelokkug, in… ze liep naer huus mit Piet
Even was hie wel verbijsterd, voelde ze d’r bêên dan niet?
Op hun trouwdag nae een hortie, kwam het moeizaem uut d’r moend
Piet… ik was daer mar gaen lage, in d’n hóóp dat joe mien voend
Piet zei niks, hie mos wel lache, want hie kénde h't verhael
Boer van Prooien had gewaarschoewd, dus hie wist ’t allemael
Die had gezeit; kom achterheen man, want d’r leit wat bie de heg
Janna wil mit joe verkering, in… ik gaen wel even weg
Janna zucht ‘s diep van bliedschap, ’t viel nog helemael nie tegen
Oak al had ze haest een uur toen, op die kouwe groend gelege
Noe ist een gelokkug echtpaar, die mar zelden bakkeleien
Piet zal nooit een praeter worre, dat doet Janna voor z’n beien
Corrie Huijer Ooltgensplaat oktober 2006
Angst
Ik leef al zo lang
op het oog van de zee
mijn liefste
en grootste inspiratie
maar soms
wordt haar cornea
overspoelt
door onverwachte
bittere tranen
Golven van verdriet
of woede
overspoelen het land
waar ik geboren ben
haar zoute wimpers worden
dodelijke vijanden
ik vlucht
en zoek mijn heil
op hoge bergen
Mijn adem jaagt niet meer
ik lach haar uit
bespot haar
want ze is klein
zo van hier gezien
Totdat haar voedster
regen geeft
en modderstromen
ze lachen samen
om mijn angst
die altijd
altijd
dichtbij is
Zwitserland 2000-2005-2007
Het land dat ik mijn leven lang als een 'veilige haven' beschouwde, bleek kwetsbaarder voor overstromingen dan Flakkee. Driemaal moesten we onze vakantie vroegtijdig afbreken omdat de auto's er door de straten spoelden.
Toch gaan we elk jaar opnieuw.
Corrie Huijer Wilderswil augustus 2007
Te laat
Over alles in het leven
spraken we
Geluk
verdriet
pijn
We lachten
huilden vochten
overwonnen
Over het einde nog zo ver
zwegen we
gemakshalve
Dat was niet aan de orde
later misschien
Toen jij sprak
over het afscheid
lachte ik onzeker
De scheur
in mijn ziel
hechtte ik met
tranen en leugens
Over het einde nu dichtbij
zweeg ik
angstvallig
Zoveel zinloze klanken
tot morgen
dan kom ik wéér
slaap lekker
Ik kuste je
slechts vluchtig
mijn blik
afgewend
De dood al aanwezig
zweeg en wachte
geduldig
Nu ken ik de woorden
die jij nooit zult horen
Ooltgensplaat, Corrie Huijer februari 2009
Ochtendnevel
Het tere roze en grijs van dauw op bomen
een natte tak wat druppels op de grond
de stilte, die je eventjes kan horen
een slak vertrapt en reddeloos gewond.
Mijn stap vertraagd, mijn ogen zijn gevangen
door een haast hemels lichtend witte waas
de wereld wacht een ogenblik met draaien
onthoudt ons eventjes het dagelijks geraas
Een fijne rag zoekt zwevend nieuwe ruimte
en wentelt, zwenkt omhoog en weer omlaag
daar vind ze op wat uitgedroogde bloemen
een plekje om te rusten voor vandaag
Plots komt het zonlicht wárs van stille dromen
verblindend wit haast onverschillig fel
maken haar stralen slechts in enkele seconden
een einde aan het nevelschimmenspel
Corrie Huijer, Ooltgensplaat najaar 2006
Mien Eilangd
Ik herkennende ’t nie,
dat gastvrieje landschap
Die vruchtbaere groend
in dat roepende waeter
Gejoge zocht ik naer mêêr,
drukte, vermaek, lewââi
Gêên stilte, altied wat te doen
Opgaen wou ik in die grôôte massa
Gêên buren die zage;
Waer gieng ie nog zo laet naer toe?
Je was nie in de kaark
Is d’r wat gaende?
Overal zocht ik naer zo’n plek
Mar ’t was d’r dôôds in dor
Leeg in teleurgesteld kwam ‘k trug
naer ’t êêrste begin
Getrôôst in gekoesterd,
ontdekkende ik hier m ‘n innerluk
loapend langs ‘t waeter
luusterde ik voor ’t êêrst
naer ’t kloppe van m’n hart
M’n wezen was waer ‘k ’t achterliet
Tussen de zwiegende dunen
op de zachies rûûsende golleven
Achter de ûûtgestrekte dieken
oender de omgeploegde voren
neffen degenen die ‘k liefhê
In de altied wâoiende wind
Lag ’t gelok zómar voor ’t oprâpe
Haest gewiste voetsporen
Weze m’n de weg naer huus.
Ooltgensplaat, Corrie Huijer voorjaar 2008
Een strakke grijze lucht waar meeuwen krijsend vliegen
en af en toe er één een wormenfeestmaal vindt.
In de zo verder lege bleke polder rijdt een fietser
tussen de bomen op de dijk, gebogen in de wind.
Een ploeg trekt traag bewegend, vette kleigrond open.
De kluitenmassa kantelt aarzelend opzij.
Heel even is een felle glans te zien voordat ze vallen
Dan machteloos maar ongebroken vormen ze een rij
Daarna daalt rust neer op de kaalgeplukte velden.
Op braakliggende grond die onbewogen wacht,
totdat de harde wind de vorst en regen zijn verdwenen
en op een voorjaarsdag de zon haar wekt, vol nieuwe kracht
Corrie Huijer, Ooltgensplaat, najaar 2008
Elfjes, een compleet verhaal in 11 woorden.
Oorlog
begint met
ruzie om de
beste plaats voor de
kerstboom
Roddels
zijn net
gebakjes, in gezelschap
kunnen we ze niet
weerstaan
De limerick (altijd vrolijk)
Er was eens een kikker in Schagen
Dat beest kon geen water verdragen
Hij zat bij de sloot,
maar voelde zich bloot
En is nu een bontjas gaan dragen
Er woonde een doperwt in Rhoon
Die voelde zich toch zo ‘gewoon’
Zijn kleur vond hij raar,
Hij kreeg voor elkaar
Dat hij werd veranderd in boon
C.H.d.B
Zwemmen 1961
We struikelen over de dampende grond
van het buitendijkse gors.
De zompige veenmat trekt
aan onze voeten.
Haastig uitgetrokken kleding
valt zorgeloos op de oever.
Stompe rietstengels ‘bellenblazen’
hun laatste rottende adem uit.
Zinderende hitte maakt rimpelingen
in de onzichtbare lucht.
De horizon is oneindig ver
achter blauwe nevels verborgen.
Onze handen breken de waterspiegel
terwijl vogels naar de einder zweven.
Muggen dansen hun eendagsdans
boven uitgetrapte slippers.
Modderige voeten spoelen we
in het kleverig warme water van een kreek.
Schapen trekken krakend gras uit de dijk
en kijken niet één keer om
als we ons met tegenzin weer afdrogen.
Ooltgensplaat, Corrie Huijer zomer 2008
Alledaagse dingen
( thema gedichtendag 2008 was 'dingen' )
De wekker die een beetje vóórloopt
het zacht gedruppel van een kraan
Die derde traptree blijft maar kraken
waar zouden mijn pantoffels staan?
Mijn ochtendjas is overjarig
maar ‘k wil hem voor geen meter missen
Ik snoer hem vast, terwijl mijn voeten
vergeefs naar mijn pantoffels vissen
De keukenkast gaat piepend open
het zeil is koud, mijn voeten kleven
Het koffiedroes valt naast de emmer
waar zijn die ‘toffels’ toch gebleven?
Mijn stoel, een mok, mijn eerste bakkie
een cracker in mijn linkerhand
De folders heb ik al gelezen
waar blijft in hemelsnaam de krant?
De buurvrouw gooit de ramen open
en buurman start zijn motorfiets
Hun zoontjes roffelen de trap af
ze krijsen luidkeels, weer om niets
De poes geeft kopjes aan de stoelpoot
het kleed moet nodig uitgeklopt
Mijn teen raakt ergens een pantoffel
híer heb ik ze dus uitgeschopt!
Het bakkie troost begint te werken
mijn hoofd komt langzaamaan bij zinnen
Door deze dagelijkse sleur
Kan ik de dag pas goed beginnen
Ooltgensplaat, Corrie Huijer 31 januari 2008
Mei
( Een middag in de duinen van Ouddorp )
Zodra in ’t voorjaar, als de eerste
zonnestralen
de huid zo aangenaam verwarmen
en de wind slechts streelt
Zit ik met haast gesloten ogen in de duinen
waar vogels krijsend vliegen
en geen zinnig mens zich ooit verveeld
Het zand is als fluweel, het duingras buigt zich minzaam
de zee zorgt lief’lijk ruisend
voor wat achtergrondmuziek
Een lucht zo stralend blauw met witte wattenwolken
slechts een verdwaald konijn
is kort en achterdochtig mijn publiek
Dan droom ik van een wereld, vol van zoete vrede
van klingelklokken
en van kalfjes in een groene wei
Van kinderstemmetjes die schallen door de straten
aan wat ik hoor en voel en ruik
weet ik het is weer mei
Ooltgensplaat, Corrie Huijer Mei 2006
De Boer
( Mijn vader hield onvoorstelbaar veel van z'n bouwland en wees mij vaak op de 'eeuwige' veerkracht van vruchtbare grond )
Van alles wat ik in mijn leven heb bezeten
een huis, een schuur, een hond, een bed, een haard
was níets dat tegen bruut geweld bestand was
alleen mijn akkers bleven wonderwel gespaard
De rulle aarde wacht haast onbewogen
trotseerde oorlog, stormen, kou en zon
maar steeds opnieuw was er dat gulle voorjaar
waarop ik haar, als voor het eerst bewerken kon.
Zo hard als ijzer in de hete zomer
met vruchten zwaar, en rijk er in vergroeid
als taai cement in natte najaarstijden
maar in het vroege voorjaar, toch weer onvermoeid.
Een zandwoestijn op koude droge dagen
als ik er vloekend, zuchtend onkruid zag
maar troostend zacht vlak na het tarwe zaaien
of na een regenbuitje, op een voorjaarsdag
Haast klauwend sloeg mijn ploegschaar in de aarde
En spleet de grond uiteen, in blinde haat
maar slechts wat kluiten, nauwelijks te vinden
waren het zielig, onbenullig resultaat
Ik zocht naar onvergank’lijkheid in mooie dingen
in geld en goed, in alledaagse strijd
maar kijkend over onbewerkte velden
zie ik in rulle aarde, plots de eeuwigheid
Ooltgensplaat, Corrie Huijer voorjaar 2006
