Dropjes knippen 

Jullie weten nu al zoveel over mij, dat ik deze herinnering ook wel met jullie wil delen. Het is vast ook herkenbaar. Het gaat over van die kleine dingen, waaraan je, je als kind stiekem ergert bij je ouders. Hoe dol je ook op hen bent, op een bepaalde leeftijd valt je plotseling op dat je vader altijd zo hard z’n keel schraapt, of dat hij zulke oude, rare pantoffels draagt. Je moeder blijkt ook wat minder perfect te zij dan je hoopte. Pas later blijkt dat je veel eigenschappen overgenomen hebt van je ouders, ook de rare. Vraag maar eens aan je kinderen!
Ik had de beste moeder van de wereld. Altijd vrolijk, ze zeurde volgens mij nooit, als we onze troep maar opruimden. Ze was wel pijnlijk eerlijk, als ze iets niet goed of mooi vond, zei ze dat hardop. Helaas erfde ik die minder goede eigenschap, ontdekte ik intussen. Maar ze had ook iets waar ik me écht aan ergerde: Dropjes doorknippen!

Ja, dropjes doorknippen. Dat vraagt vast om enige uitleg. Ze hoestte veel en vaak, (ook dat erfde ik van haar.) Hoestdrankjes, pillen, slokjes water en dokters konden het nauwelijks verhelpen. Vaak een dropje nemen hielp wel. Omdat ze klein was en niet zo mager, (ook dát blijkt erfelijk,) vond ze zoveel dropjes per dag eten, teveel van het goede. Toen begon de ellende. De dropjes die het best hielpen, waren nogal groot. Na een tijdje begon ze, ze door te knippen. Wat een getob vond ik, en wat gierig. Vaak legde ze me uit dat dit geen gierigheid was, maar juist handig, een klein stukje van deze drop hielp evengoed. Ik wilde haar verklaring niet eens horen! Dropjes doorknippen doe je gewoon niet. Als er visite kwam siste ik: ‘Géén-drop-knip-pen!’

Zo rond mijn dertigste begon ik steeds vaker te hoesten. Ook bij mij hielpen pillen en drankjes niet voldoende. Ik probeerde allerlei soorten drop uit. Op een dag kocht ik honingdropjes en die bevielen me prima. Ze waren alleen nogal groot. Ik speurde allerlei winkels af, maar deze smaak was niet kleiner te koop. Twee maanden heb ik met een schaar bij de dropjes gestaan. Toen hakte ik de knoop door, of beter gezegd, ik knipte mijn eerste dropje door. Het enige wat ik daarna nog kon doen,  was een beetje beschaamd denken: ‘Sorry ma.’